Kentrantus: uprawa i rozmnażanie

Kentrantus, chaber, czerwona waleriana to różne nazwy pięknych bylin należących do rodziny Walerian. Jego ojczyzną jest słoneczne Morze Śródziemne, które ukształtowało jego bezpretensjonalne, ale nieco specyficzne.

W kulturze, Kentrantus uprawia się na otwartych terenach, w ogrodach skalnych i skalnych, na murach oporowych wykonanych z kamienia, na suchych zboczach, w mixborders, są one ozdobione kamiennymi schodami, krawężnikami, utwardzonymi ścieżkami. Jego koronkowe kwiatostany, pomalowane na jaskrawe szkarłatne (odmiany "Coccineus") lub białe (odmiany "Albiflorus"), pasują do Adonisa, Sage Dubravny, mordnikov i wielu innych bylin.

Kultura jest światłociąca i ciepła. W miejscu, w którym ma wybrać jasno oświetlone miejsce (odpowiednie i bezpośrednie słońce). Nie powinno być żadnych slajdów, cieni, przeciągów - będąc żywym przedstawicielem śródziemnomorskiej flory, centrantus nie toleruje wilgoci i zimna.

Gleba do tego powinna być dobrze osuszona, wapienna, oddychająca. Kentrantus dobrze rośnie na substratach bogatych w składniki odżywcze, chociaż może w pełni rozwinąć się na kamienistych powierzchniach, ponieważ żyje na zboczach gór, w tym skalistych, w przyrodzie. Nawozy stosuje się dwa razy w miesiącu przez cały sezon wegetacyjny (jak zwykle - na początku sezonu wegetacyjnego - zawierający azot, po środku lata - bez azotu). Roślina jest odporna na suszę, więc można ją sadzić tam, gdzie nie ma możliwości regularnego podlewania.

Po zakończeniu pierwszego kwitnienia, musisz usunąć wszystkie zwiędłe pąki do górnego normalnego liścia. Wkrótce wznawia się kwitnienie. W przeddzień zimy łodygi są przycinane do poziomu gleby, a ściółka sadzona za pomocą kompostu, torfu lub próchnicy. Przygotowanie do zimy zależy od klimatu, w którym rośnie Kentrantus. W ciepłych regionach (Krym, południe Rosji) ta procedura może być ograniczona. W bardziej surowym klimacie (zwłaszcza jeśli prawdopodobieństwo występowania bezśnieżnych mrozów lub częstych odwilży jest wysokie), konieczne będzie zbudowanie suchego powietrza, w przeciwnym razie krzak może zamarznąć lub zamoczyć. Niektórzy ogrodnicy przykrywają przycięte krzaki świerkowymi liśćmi i folią, inni budują konstrukcje o niskich ramach - wszystko tutaj jest indywidualne. Najważniejsze jest to, że roślina powinna być chroniona nie tylko przed zimnem, ale także przed nadmierną wilgocią, która może mieć nie mniej katastrofalny efekt. Podobnie jak inne rośliny, centrantus lepiej toleruje zimę, jeśli po środku lata jest karmiony nawozami fosforowo-potasowymi.

Krzewy kentrantus szybko rosną, więc co 3 lata należy je aktualizować, aby zawsze mieć zdrową i piękną roślinę.

Kulturę tę propaguje się za pomocą metod nasiennych i wegetatywnych (podział buszu). W sprzyjających warunkach roślina często daje obfite samosiewy - w takich przypadkach wystarczy zebrać najsilniejsze sadzonki wiosną i przeszczepić je we właściwym miejscu. W celu celowego rozmnażania nasiona wysiewa się w otwartym terenie przed zimą, a po wystąpieniu przymrozków są one mulczowane suchymi liśćmi, torfem lub innym dostępnym materiałem. Uprawiany jest także siew wiosenny - w zależności od warunków klimatycznych i innych - zarówno na sadzonki, jak i bezpośrednio na ziemię. We wszystkich trzech przypadkach można uzyskać wspaniały materiał do sadzenia - problemy z kiełkowaniem nasion i rozwojem sadzonki nie występują, roślina jest bardzo bezpretensjonalna. W sposobie sadzenia wyhodowane sadzonki nurkują w doniczkach, hartowane na balkonie lub tarasie, ale mimo to są sadzone w ziemi dopiero po zakończeniu przymrozków powrotnych. Na stałe miejsce, młode okazy są określane w środku lata. Odległość pomiędzy sąsiednimi krzewami powinna wynosić co najmniej 50 cm - biorąc pod uwagę fakt, że Kentrantus rozszerza się w szerokim zakresie.

Podział buszu jest na początku lub na końcu sezonu wegetacyjnego. Jest to nie tylko najprostszy sposób rozmnażania roślin, ale także niezbędna procedura, bez której centrantus w czwartym roku życia zaczyna słabnąć i tracić witalność.

Ta kultura jest odporna na patogeny, silne nasłonecznienie, suszę, ale nadmierna wilgoć i zimno mogą ją zniszczyć. Dlatego, mimo spektakularnego wyglądu i usposobienia, Kentrantus jest niestety rzadkim gościem na naszych działkach.

W tym samym miejscu, gdzie roślina jest dobra, cieszy właściciela z obfitym kwitnieniem, który trwa dość długo - około trzech miesięcy. Kentrantus valerianovidny kwitnie od wiosny do połowy lata, a czerwień Kentrantus - od czerwca do jesieni. Tak więc, jeśli łączysz różne typy na miejscu, możesz obserwować kwitnienie tych pięknych roślin przez cały sezon. Kwiaty kentrantusa są piękne, pachnące, przyciągają do ogrodu pszczoły i inne zapylacze. Wiele odmian o różowych, różowoczerwonych, purpurowo-czerwonych kwiatach zostało wyhodowanych.

Saberfoot: lądowanie i opieka

Moda na minimalizm i dekoracyjne ogrodnictwo weszła stosunkowo niedawno do krajowej kultury ogrodnictwa krajobrazowego. To ...

Rosnące róże z nasion

Róża (bagno) jest jednym z przedstawicieli rodziny Malvaceae (Malvaceae). Rodzaj Althaea (Alcea, Althaea) ma duży ...

Exacum: opieka, hodowla, ...

Exacum to rodzaj niskich roślin z rodziny gorczycowatych, w tym około 30 gatunków. Z tego ...

Chlorophytum: opieka domowa

Kto z nas od dzieciństwa nie zna chlorofitu? Jego bujne rozety z liniowych liści otoczone szybkim "tłem ..."

Gardenia: opieka w domu ...

O gardenii - wspaniałej roślinie o błyszczących, jakby polerowanych, bogatych zielonych liściach, ozdobionych ...

Dlaczego smoki zmieniają żółte lisy ...

Dość często właściciele draceny narzekają na jeden nieprzyjemny problem - liście żółkną w swoich pupilach. W niektórych przypadkach proces ...