Stapelia: opieka domowa.

Rodzina Stapelia, należąca do rodziny Lastwood (Asclepiadaceae), ma około 100 gatunków soczystych roślin rosnących na kontynencie afrykańskim, z których większość występuje w Afryce Południowej i Suazi.

Wśród przedstawicieli rodzaju znajdują się zarówno karły nie przekraczające 10 cm, jak i duże rośliny rosnące do wysokości pół metra. Są one jednak łatwo rozpoznawalne dla wielu charakterystycznych cech. Pierwszym z nich są liczne soczyste i grube pędy czworościenne, obficie rozgałęzione u samej podstawy. Pędy środkowe są wyprostowane, a pędy boczne są częściowo szczudłami. Ze względu na ten charakter wzrostu, krzew przyjmuje kształt przypominający poduszkę, którego średnica wynosi od jednej do drugiej do dwóch, a nawet więcej, przekracza wysokość.

Brzegi łodyg są wyraźne i mają strukturę karbowaną. Zęby stożkowe skierowane w górę, ich czubki lekko owłosione, z kilkoma krótkimi włosami o długości 1 - 3 mm - zredukowane liście. Kolor naskórka zależy od intensywności światła słonecznego i może różnić się od jasnozielonego do czerwonawo-fioletowego.

Ale główna cecha tej rośliny objawia się podczas kwitnienia. Kwiaty są sparowane lub samotne, siedzą na długich (około 6 cm), cienkich, poobijanych szypułkach, zwykle wyrastających z samej podstawy młodych pędów. Średnica korony waha się od 1 do 40 cm, jej kolor i kształt różnią się znacznie w zależności od gatunku, ale zawsze jest dwuwarstwowy: warstwa zewnętrzna jest pięciokrotna, o szerokich kolumnach lub w kształcie gwiazdy, z dużymi spiczastymi, mięsistymi płatkami, gęsto porośniętymi pokwitaniem; Warstwa wewnętrzna składa się z pięciu zdegenerowanych maleńkich płatków otaczających włókna. W centrum korony na jej zewnętrznej warstwie znajduje się wypukły "bajgiel" - korona utworzona przez frędzle płatków w piwnicy. Chwila otwarcia pączka jest trudna do pominięcia, ponieważ wypełnia otaczającą przestrzeń ostrym zapachem gnijącego mięsa, przyciągając wiele much. Każdy kwiat trwa od 3 do 5 dni, a następnie ujawnia następny.

Rodzaje Stapelii

W domu uprawia się wiele gatunków tej rośliny, ale jeszcze więcej to liczne hybrydy i odmiany.

Stapelia starlike ( Stapelia asterias ) - endemiczna dla Przylądka Południowej Afryki. Jest to krótka, zwarta roślina, której długość pędów nie przekracza 15 cm, a ich średnica wynosi 1,5 cm, krawędzie łodyg są ostre, drobno ząbkowane. Kwiaty są pojedyncze lub zebrane w kwiatostany o małych kwiatach. Corolla w kształcie lejka, z niemal niedostrzegalną koroną. Płatki są trójkątne - lancetowate, wygięte do tyłu. Ich górna, żółtawa powierzchnia jest obficie pokryta falistymi czerwonawo-brązowymi paskami, których gęstość wzrasta na końcach płatków i jest gęsto pokryta cienkimi i długimi gruczołami włosowymi. Średnica kwiatu może sięgać 11 cm, a on sam z reguły leży na ziemi, ponieważ cienkie długie (do 6 cm) szypuły nie są w stanie wytrzymać jego ciężaru.

Stapelia, złoty-fioletowy ( Stapelia flavopurpurea ) - endemiczny z Namibii. Podobnie jak poprzedni gatunek ten sukulent ma raczej kompaktowe wymiary, nie przekraczające 10 cm Kwiaty są pojedyncze lub zebrane w grupach po 2 - 3 sztuki. W przeciwieństwie do większości zszywek, wydają się bliższe wierzchołkom pędów. Korona jest szeroko otwarta, w kształcie bardzo podobnym do rozgwiazdy - krawędzie silnie wyboistych, pomarszczonych płatków wygięte do tyłu, tworzą wąskie szyszki. Ich kolor zmienia się od zielono-żółtego i złotego do fioletowego. Korona biała, lekko wypukła, gęsto owłosiona z długimi gruczołami bordowymi. Zapach kwiatów nie jest charakterystyczny dla rodzaju, jest całkiem przyjemny i przypomina zapach wosku.

Stapelia gigantea ( Stapelia gigantea ) to gatunek z Południowej Afryki. Jest to roślina o średnim wysiewie, z pędami o długości do 25 cm i grubości około 3 cm, wyróżnia się ogromnym rozmiarem korony, osiąga średnicę 40 cm, ma kształt lejka, bez centralnej pierścieniowej korony. Płatki trójkątne, lekko zgięte na krawędziach. Ich jasnożółta powierzchnia pokryta jest krótkimi, falistymi liniami poprzecznymi w kolorze burgundu i obficie pokryta długimi białymi włosami. Zapach jest słaby, prawie neutralny.

Stapelia wielkokwiatowe ( Stapelia grandiflora ) - duży sukulent z prowincji Cape. Jest nieco podobny do poprzedniego gatunku, ale z dłuższymi pędami (do 30 cm) i, co dziwne, mniejszymi kwiatami, których średnica nie przekracza 20 cm, istnieją również różnice w kolorze płatków. Jeśli gigantyczne bordowe paski S. są dość rzadkie i nie zasłaniają głównego koloru, to u S. o dużych kwiatach są tak blisko siebie przypięte, że z daleka kwiat wydaje się całkowicie burgundowy. Kwiaty wydzielają silny nieprzyjemny zapach gnijącego mięsa.

Stapelia glandulariflora ( Stapelia glanduliflora ) jest rzadkością w naturalnym środowisku, ponieważ jest endemiczna dla ograniczonego obszaru położonego w zachodnim Cape of the Cape i jest obecnie na granicy wyginięcia. Ale w kulturze, zwłaszcza wśród kolekcjonerów, jest dość popularny ze względu na niezwykłe kwiaty. Korona szeroko otwarta, stosunkowo mała, tylko 2,5-3,5 cm średnicy. Płatki trójkątnie podłużne, lekko wygięte w łuk. Ich zielonkawo-żółta powierzchnia pokryta jest falistymi poprzecznymi paskami w kolorze jasnego burgunda, skondensowanymi do centrum korony i uzyskującymi bogaty bordowy kolor. Jednak są one słabo widoczne pod gęstą kumulacją długich, przezroczysto-białych gruczołów rogowaciejących, obficie pokrywających całą powierzchnię korony, z wyjątkiem niewielkiej powierzchni pośrodku. Soczysty Sam jest niski, jego pędy osiągają długość 15 - 20 cm, a grubość 3 cm. Zapach S. ferrugów jest nieznacznie wyrażony, chociaż nieprzyjemny.

Stapelia mutabilis , znana również jako S. variegata , jest jedną z popularnych hybryd, która powstała od XVIII wieku, chociaż dokładna historia jej powstania nie jest znana. Wielkość rośliny waha się od 7 do 40 cm wysokości, a średnica łodygi wynosi od 12 do 18 mm. Corolla płaska, średnica około 4 cm, z krótkimi i szerokimi płatkami trójkątnymi - jajowate. Korona jest wypukła, wyraźnie wyrażona, zajmując prawie jedną trzecią średnicy kwiatu. Kolor płatków jest bladożółty, z grubymi bordowymi falistymi paskami. Ich powierzchnia pokryta jest drobnymi, burgundowymi włoskami, gromadzącymi się na krawędziach płatków, jak rzęski. Zapach jest słaby, ale nieprzyjemny.

Dbaj o podstawowe produkty w domu

Stapelii nie można przypisać nastrojowym roślinom, chociaż nie można jej nazwać bezpretensjonalną. Podczas uprawy soczyste plantatory mogą napotkać wiele problemów, z których głównymi są rozpady łodyg i brak kwitnienia. Można ich jednak uniknąć, jeśli zachowa się pewne warunki, które sprzyjają powstaniu klimatu sprzyjającego roślinie.

Oświetlenie . Stapelia jest mieszkańcem kamienistych, suchych zboczy, gdzie zawsze jest dużo słońca i przez cały rok. Dlatego opalanie się jest po prostu konieczne. W przeciwnym razie łodygi zaczną się rozciągać, rozcieńczać, a kwitnienie nie wystąpi.

Wybierając miejsce w pokoju najlepiej używać okien wschodniego kierunku. Na południu w lecie w dni południowe będzie wymagane cieniowanie od bezpośredniego światła słonecznego, które nie jest tak bardzo przenoszone przez światło jak ogrzane, a przed oparzeniami, delikatna zielona powierzchnia łodyg. Najbardziej nieodpowiednim oknem jest północ, ale tutaj można również zachować tę roślinę, używając lamp o wystarczającej mocy. Ten sam środek pomoże Stapel przetrwać bez straty i mrocznej zimy.

Optymalnym wariantem letniej konserwacji Stapelii jest odprowadzenie jej na świeże powietrze, na balkon lub do ogrodu, w miejscu chronionym przed deszczem. Tutaj, dzięki ruchowi powietrza chłodzącego, sukulent nie obawia się bezpośrednich promieni słonecznych, a intensywność światła wystarczy, by dodać do zakładek pąki kwiatowe i kwitnienie.

Temperatura . Zakres temperatur w okresie wiosenno-letnim powinien być korzystnie utrzymywany w przedziale od 22 do 26 ° C. Jesienią wskaźniki te stopniowo maleją, przygotowując roślinę na okres odpoczynku. Zimą utrzymuje się temperaturę 14-16 ° C, chroniąc przed przeciągami i nagłymi zmianami temperatury podczas wentylacji, ponieważ zimne powietrze (poniżej 12 ° C) może prowadzić do odmrożeń łodyg.

Podlewanie . W okresie aktywnej wegetacji, wiosną i latem, podlewanie odbywa się obficie, całkowicie impregnując glebę wodą, ale rzadko. Reżim nawadniania powinien zostać tak wybrany, aby ziemia między nimi miała czas na wyschnięcie co najmniej w połowie. Możesz wysuszyć glebę i całkowicie, ale nie powinieneś przesadzać, okres suszy powinien być krótkotrwały, w przeciwnym razie nawet taki soczysty nawyk do ostrego klimatu może więdnąć.

W zimie, przy zimnej zawartości, podlewanie jest dalej zmniejszane, ponieważ niskie temperatury spowalniają parowanie wilgoci, a roślina, która jest w spoczynku, zużywa ją bardzo mało. Jeśli reżim temperaturowy pozostaje taki sam, odpowiadający okresowi letniemu, to podlewajmy stalycie, a także latem.

Wilgotność powietrza . W warunkach wysokiej wilgotności roślina nie potrzebuje i bezpiecznie toleruje suche powietrze w mieszkaniach miejskich, nawet w sezonie grzewczym. Jednak okresowo zaleca się układanie ciepłego prysznica, oczyszczając jego pędy z kurzu i brudu.

Ziemia . Aby wyhodować ten soczysty produkt, potrzebne jest luźne, nisko odżywcze, piaszczyste podłoże o pH 5,5 - 7. Można również użyć gotowego specjalistycznego substratu dla kaktusów i sukulentów, dodając do niego trochę piasku i kawałków węgla, ale lepiej jest samemu przygotować miksturę gleby. Do tych celów wystarczy zmieszać mieloną nawierzchnię i gruboziarnisty piasek rzeczny w stosunku 2: 1 i dodać trochę węgla drzewnego do otrzymanej mieszaniny. Nie zaleca się stosowania żyznych lub nawożonych terenów z działek ogrodowych.

Wybór niepłodnej gleby warto zatrzymać z dwóch powodów. Po pierwsze, z obfitością składników odżywczych, Stapelians kwitną bardzo niechętnie, wolą wypędzić zieloną masę. Po drugie, nadmiar materii organicznej w glebie wywołuje rozwój różnych zgnilizn, na które rośliny te są bardzo podatne.

Aby zasadzić stodołę, warto wybrać szerokie, płytkie doniczki, ponieważ system korzeniowy jest w nim słabo rozwinięty, a gdy wyhoduje się, roślina jest rozmieszczona bardzo szeroko. Na dnie garnka wymagana jest dobra warstwa drenażowa z ekspandowanych glinianych lub glinianych czaszek, a powierzchnia gleby może być pokryta małymi kamykami lub gruboziarnistym piaskiem, aby zapobiec dotknięciu łodyg wilgotnej ziemi.

Nawóz . Podczas aktywnego okresu wegetacji nawożenie przeprowadza się raz na dwa tygodnie z użyciem nawozów do kaktusów i sukulentów, stosując stężenie mieszaniny składników odżywczych dwa razy niższe niż wskazane na opakowaniu. Pożądane jest dodanie potasu do gleby, co wzmacnia odporność roślin na choroby. W zimie wszystkie karmienie ustaje.

Transplantacja . Młode osobniki przesadza się co roku, wiosną, do doniczek o większej średnicy. Dorośli - co 3 do 4 lat. Podczas przesadzania starych okazów można usunąć centralne pędy, ponieważ nie będą już kwitnąć, a pozostałe będą bardziej ciasno umieszczone w doniczce.

Powielanie . W domu sadzonki są rozmnażane przez nasiona i sadzonki. Jako sadzonki używać dojrzałych pędów, łamiąc je u podstawy i nie uszkadzając własnego ciała łodygi. Możliwe jest użycie tylko tych centralnych pędów, które są usuwane z rośliny podczas przeszczepu. Sadzonki są suszone na świeżym powietrzu przez jeden dzień, a następnie wkłada się przygotowaną piaszczystą ziemię, upuszczając końcówki o około centymetr. Nie jest wymagane żadne schronienie ani mała szklarnia. Proces ukorzeniania odbywa się na świeżym powietrzu i dość szybko.

Nasiona można wysiewać o każdej porze roku, ale zwykle odbywa się to pod koniec lutego - na początku marca, aby młode sadzonki otrzymały wystarczającą ilość światła. Siew jest powierzchowny, nasiona są nawilżane z aerozolu i pokryte szkłem. Pierwsze pędy można się spodziewać w ciągu 3 - 4 tygodni.

Choroby i szkodniki . Stapelia jest odporna na szkodniki, a najczęstszymi chorobami są zgnilizna korzeni i łodyg, prowokowana z reguły przez podmokanie gleby i obniżenie temperatury.

Ponadto nieprzestrzeganie zasad opieki, zwłaszcza reżimu świetlnego i sadzenia w nieodpowiedniej glebie, prowadzi do braku kwitnienia.

Orchidea Lelium: Opieka i hodowla ...

Lelia (Laelia) to rodzaj rodziny Orchidów, liczący 23 gatunki wieloletnich roślin litofitycznych i epifitycznych, rozprzestrzeniający ...

Alsobia: Opieka i reprodukcja

Alsobia (Alsobia) - mały rodzaj z rodziny Gesneriaceae (Gesneriaceae), który obejmuje kilka rodzajów okrywy ...

Egzamin: opieka, reprodukcja, ...

Exacum (Exacum) - rodzaj niskich roślin z rodziny gorczycowatych (Gentianaceae), który obejmuje około 30 gatunków. Z tego ...

Uprawa róż z ...

Stock-rose (malwa) jest jednym z przedstawicieli rodziny Malvaceae. Rodzaj Althae (Alcea, Althaea) liczy ...

Uprawa mirabilis z ...

Mirabilis należy do rodziny nitagin (Nyctaginaceae) lub nocnych. W Europie pochodził z Ameryki Łacińskiej. Z ...

Umeblowanie i dekoracja ...

Fontanny z kategorii rzadkich i ekskluzywnych detali projektu chaty już dawno zostały przeniesione na poziom ...