Płaszcz przeciwdeszczowy i jego rodzaje. Fałszywy deszcz i jego różnice.

Płaszcze przeciwdeszczowe wielu miłośników "cichego polowania" zaliczane są do najbardziej rozpoznawalnych grzybów. Praktycznie każdy zbieracz grzybów, od małych do dużych, musiał "potykać się" o nich po letniej porze deszczowej, kiedy okrągłe owocowe płaszcze przeciwdeszczowe pojawiły się masowo na polanach i skrajach iglastych i mieszanych lasów, na zwalonych drzewach i starych pniakach, a także na pastwiskach , na łąkach, a nawet w parkach miejskich. Jest trochę zaskakująco przyjemne uczucie dziecinnej radości, kiedy wchodzisz na taką "piłkę" lub kopiesz ją stopą jak piłką i wybijasz z niej brązową chmurę grzybowych zarodników. Ale nawet pomimo ogólnej rozpoznawalności i zdatności większości typów płaszczy przeciwdeszczowych w młodym wieku, grzyby te nie "cierpią" z powodu szaleństwa fanów, ponadto - wielu fanów grzybobrania próbuje ich całkowicie uniknąć. Najczęstszą przyczyną niechęci do tych grzybów jest ich upodobanie do "amatora": płaszcze przeciwdeszczowe zaliczane są do "przeciętnej" czwartej kategorii wartości odżywczej, przynosząc jednocześnie owoce z bardziej popularnymi "szlachetnymi" i smacznymi grzybami , poderezozikova i letnimi słodyczami . Drugim poważnym powodem są fałszywe płaszcze przeciwdeszczowe, które mogą dostać się do koszyka zamiast prawdziwych. Teoretycznie są uważane za niejadalne ze względu na specyficzny smak i zapach, chociaż niektórzy smakosze nazywają je bardzo przyjemnymi, podobnymi do trufli i bardzo skutecznie wykorzystują niewielkie ilości (dosłownie kilka płatków) jako wyśmienite przyprawy do dań głównych. To wstyd przyznać, ale dość często antypatia grzybiarzy na płaszcze przeciwdeszczowe wynika z elementarnej ignorancji ich właściwości, niewłaściwego sposobu gotowania, a nawet zbierania, chociaż dobrze poinformowani ludzie twierdzą, że te grzyby mają wiele unikalnych nieocenionych zalet, a we Włoszech są również uważane za najsmaczniejsze.

Z naukowego punktu widzenia płaszcze przeciwdeszczowe są uważane za rodzinę Agropyron (Agaricaceae), która obejmuje kilka rodzajów (łączących co najmniej 60 gatunków) grzybów-Gasteromycetes, które charakteryzują się tworzeniem zarodników w zamkniętych owocowych ciałach, które otwierają się po ich dojrzewaniu. Na zewnątrz są łatwo rozpoznawalne dzięki zaokrąglonej, gruszkowatej (clavate, fragrance, a nawet zwiniętej) strukturze owocników, które nie mają typowego grzyba w kształcie kapelusza, ale często mają fałszywą nogę, która gładko przechodzi do górnej kulistej części owocu. W zależności od rodzaju płaszcze przeciwdeszczowe mogą różnić się wielkością, kształtem, miejscem wzrostu, rodzajem "erupcji" zarodników po dojrzewaniu, obecnością gładkiej, kłującej lub gruszkowatej powierzchni i innych znaków. Powszechne dla nich wszystkich jest to, że masowe owocowanie tych grzybów występuje w środku lata - jesieni, a tylko młode okazy o gęstym miąższu (gleba) są odpowiednie do jedzenia, które w rzeczywistości są popularnie nazywane "płaszcze przeciwdeszczowe", a także "Ziemniaki zająca" i "gąbka pszczeli". W swojej niedojrzałej postaci, gleba ma elastyczną konsystencję o białym kolorze i przyjemnym smaku, ale z wiekiem stopniowo uzyskuje żółtą oliwkę, a następnie brązowy odcień, traci właściwości smakowe, staje się zwiotczała i ostatecznie zapada się, tworząc śluzowaty lub sproszkowany ciemny zarodnik. masa, która jest wypychana przez otwór w górnej części owocowego korpusu. Stare owocniki z glebami, które straciły białość, a zwłaszcza dojrzałe (z masą zarodników), nie są używane do jedzenia i są popularnie nazywane "chłostą", "pyłem", "tytoniem dziadka lub wilka", "grzybem tytoniowym" itp. .

Rodzaje płaszczy przeciwdeszczowych

U ludzi nazwa "płaszcz przeciwdeszczowy" może być używana w odniesieniu do kilku najczęstszych rodzajów - Lycoperdon, Calvatia i Bovista, których nazwy w literaturze naukowej często mogą być używane jako synonimy. Na przykład ten sam płaszcz przeciwdeszczowy Raincoat w encyklopedycznych źródłach i klasyfikacjach pojawia się jako Lycoperdon pratense, Bovista queletii, Calvatia depressa, a nawet jako Vascelli pratense. Wynika to z faktu, że do 2008 r. Wszystkie te rodzaje zostały połączone w wspólną rodzinę Lycoperdales, chociaż później, na podstawie molekularnych badań filogenetycznych, mykolodzy rozprowadzili je według różnych taksonów klasy Agaricomycetes: płaszcze przeciwdeszczowe, golovachi i różyczki do szampinonu, i podobne do nich falsyfikatory (Sclerodermataceae) - do bolesnych. Mimo to większość zbieraczy grzybów jest jeszcze bardziej wygodna, aby podzielić wszystkie te grzyby po prostu na "płaszcze przeciwdeszczowe" i "fałszerstwa".

Wygląd typowego płaszcza przeciwdeszczowego charakteryzuje się małymi wymiarami (do 6 cm wysokości i do 7 cm średnicy) zamkniętego owocnika pokrytego w młodym wieku podwójnym pancerzem. Jego zewnętrzna warstwa jest zwykle pomalowana na biało, może z małymi pęknięciami, łuseczkami lub kolcami (do 2 mm długości). W miarę jak grzyb się starzeje, stopniowo znika, niczym skorupka jaja, i odkrywa wewnętrzną brudno-brązową lub kożuszkową osłonę pokrywającą zarodniki, które są odrzucane po dojrzeniu przez dziury lub nieregularne pęknięcia w najwyższej części owocowego ciała. Płaszczów przeciwdeszczowych najbardziej znane i gromadzone są Lycoperdon pratense, pyriforme i perła (L. perlatum), które w różnych źródłach mogą również wydawać się rzeczywiste lub jadalne. Wszystkie rosną w przybliżeniu w tych samych miejscach iw młodym wieku są bardzo podobne: nawet płaszcz przeciwdeszczowy na łące, pomimo nazwy, jest dość powszechny na polanach leśnych. Jednak w przeciwieństwie do innych gatunków, płaszcz w kształcie gruszki woli nie żyć na glebie, ale na dobrze zgniłym i omszonym drewnie. Perłowy "pryszcz" górnej części owocu jest tak wyraźnie zaznaczony, że jest bardzo prawdopodobne, że będzie mylony nawet z przedstawicielami rodzaju Golovach (na przykład z podłużną głową podłużną).

Głowice wyżej opisanych płaszczów przeciwdeszczowych różnią się większymi rozmiarami (co najmniej 7 cm średnicy i wysokości), a owocujące ciała po dojściu zarodników są rozdarte albo mocniejsze, albo równikowe, po czym grzyby wyglądają, jakby "rozdarły sobie głowy" - w postaci Kubki lub kubki wypełnione masą zarodników. W pozostałych są one czymś więcej niż zwykłymi płaszczami przeciwdeszczowymi - w młodym wieku mają białą skorupę i biały miąższ (gladba) z przyjemnym zapachem grzyba, który z wiekiem staje się brązowy i traci smak, stopniowo przekształcając się w zarodniki. Występują podobnie od drugiej połowy lata na obrzeżach i polanach różnych typów lasów, na łąkach i pastwiskach. Najczęstsze z nich to Golovach podłużne (Calvatia excipuliformis), workowaty (Calvatia utriformis) i gigant (Calvatia gigantea lub Langermannia gigantea). Ogromna głowa wśród nich jest największa: w praktyce grzybobrania odnotowano kilka przypadków, gdy ich średnica osiągnęła 50 cm, a jej waga wynosiła 20 kg! Interesujące jest to, że ten pyszny grzyb i pyszny perła deszczowa nazywane są wśród peleryn najbardziej smakowitych. Niestety, oczywistą wadą gigantycznego giganta jest to, że dorasta sam, nie w grupach, a w jednym miejscu pojawia się bardzo rzadko, z powodu tego, co nazywano "błyskawicznym".

Puffers, w przeciwieństwie do typowych płaszczów przeciwdeszczowych i golovach, nigdy nie mają wyraźnych nóg i charakteryzują się stosunkowo sferycznym (lub lekko spłaszczonym) kształtem owocowego ciała (nie więcej niż 5-6 cm średnicy). Powierzchnia tych grzybów z reguły nigdy nie jest pokryta kolcami - może być gładka lub lekko szorstka z powodu pęknięć. W młodym wieku zarówno ona, jak i glebe (ciało) są zawsze pomalowane na biało, a wraz z wiekiem stopniowo zmienia się w szarą stal, niektóre gatunki są prawie czarne. Mamy najpospolitszą porhovkę ołowianą (Bovista plumbea) i czernienie (B. nigrescens), która zewnętrznie różni się wielkością i kolorem miąższu - ta ostatnia jest nieco większa w wieku dorosłym i ma dojrzałe mięso, bliższe czerni, po dojrzewaniu. Połączenie takich zauważalnych cech zewnętrznych, jak brak fałszywych stóp i cierni na powierzchni owocowego ciała, większość płaszczy przeciwdeszczowych nie jest charakterystyczna, ale na niektórych etapach rozwoju obserwuje się je u fałszywych jaszczurek, więc bardzo często dezorientacja jest z nimi mylona. Przez analogię z innymi płaszczami przeciwdeszczowymi w młodym wieku wszystkie smaki są jadalne, ale tylko tak długo, jak długo ich miąższ zachowuje białość.

Właściwości żywnościowe i lecznicze płaszcza przeciwdeszczowego

Mówiąc o wartości odżywczej płaszcza przeciwdeszczowego, nie można nie zauważyć, że w czwartej kategorii, którą wielu uważa za "przeciętną", grzyby były rzadko zbierane i mało znane, co nie wskazywało na ich zły smak. Niektórzy zbieracze grzybów twierdzą, że w gotowej formie płaszcze przeciwdeszczowe nie są gorsze od tych samych borowików , chociaż czasami podczas ich przygotowania wyczuwalny jest zapach drewna, który całkowicie znika po zakończeniu gotowania. Wyraźną przewagę tych grzybów można nazwać, że można je gotować bez wstępnej obróbki (gotowanie lub moczenie), podobnie jak wiele "szlachetnych" grzybów. Ale w przeciwieństwie do ostatniego, najbardziej wyrazisty smak płaszcza przeciwdeszczowego jest uzyskiwany w postaci smażonej, aw zupie, jak świadczą znane "griboydy", stają się mdłą "gumową gąbką". Ciekawe, że podczas przygotowywania tych grzybów istnieje tajemnica: że nie tracą smaku, nie są zalecane do mycia - wystarczy czyścić suchym nożem w suchych dłoniach. Wadą absolutnie wszystkich płaszczów przeciwdeszczowych jest to, że ich miąższ, z najmniejszą utratą bieli, już staje się wadliwy i niejadalny. Uwaga: może zmienić kolor po zbiorze grzybów, nie tylko podczas długotrwałego przechowywania, ale nawet podczas zwykłego "cichego polowania". Dlatego najlepiej zbieraj płaszcze przeciwdeszczowe tak szybko jak to możliwe (na przykład podczas chodzenia z psem) i gotuj odpowiednio natychmiast. Nawiasem mówiąc, można wykluczyć tak nieprzyjemną sytuację, w której, gdy płaszcz przeciwdeszczowy trafi na wspólny kosz z innymi grzybami, ostatnie na końcu kolekcji okazują się nabijane cierniami, łatwo łuszczącymi się od pierwszego.

Nie sposób nie wspomnieć o leczniczych właściwościach płaszczy przeciwdeszczowych, o których nasi przodkowie już wiedzieli. Grzyby te mają wyjątkowe właściwości hemostatyczne i gojenia się ran, więc można je stosować nawet w lesie w celu leczenia ran i skaleczeń, takich jak babka - świeżo ścięty płaszcz przeciwdeszczowy rozkłada się i nakłada mięso na ranę. Podobnie może być stosowany do leczenia oparzeń, owrzodzeń, ropnych ran, trądziku, ospy, pokrzywki i tym podobnych. Odwarki i zupy z płaszcze przeciwdeszczowe w medycynie ludowej są uważane za najlepsze lekarstwo w leczeniu przewlekłego zapalenia oskrzeli, zapalenia krtani, a nawet gruźlicy. Gigant golovacki ma również właściwości przeciwnowotworowe: z tego powodu nieodzowny lek przeciwnowotworowy, kalwacina, okazał się aktywny w stosunku do prawie połowy złośliwych nowotworów (raka i mięsaka). Dojrzałe okazy płaszcza przeciwdeszczowego można z powodzeniem stosować do walki z mszycami : zarodniki dojrzałego grzyba muszą być spalone i wypalone dymem przez krzaki i drzewa; powtórzyć procedurę w ciągu tygodnia. Aby zagwarantować, że taka cenna medycyna naturalna jest dostępna nie tylko podczas owocowania płaszcza przeciwdeszczowego, ale także przez cały rok, grzyby te można zbierać do wykorzystania w przyszłości. Ale biorąc pod uwagę, że ich mięso szybko traci białość nawet po zebraniu, nie wspominając już o długim suszeniu, pokroić je w bardzo cienkie, półprzezroczyste plastry i wysuszyć tak szybko, jak to możliwe. Uwaga: jeżeli nie jest możliwe natychmiastowe przygotowanie świeżo zerwanych płaszczów przeciwdeszczowych, należy je zagotować, aby zatrzymać proces dojrzewania, a następnie jak najdalej jak to tylko możliwe.

W uczciwości należy zauważyć, że w literaturze niektóre typy płaszcze przeciwdeszczowe pojawiają się jako niejadalne lub warunkowo jadalne. Takie są na przykład hebanowe echinatum, brązowe (L. umbrinum), małe (L. pusillum), miękkie (L. molle) i podobne. Gatunki te są znacznie rzadsze niż te opisane powyżej, dlatego niektóre z nich nie zostały jeszcze w pełni zbadane, a inne są uznawane za niejadalne z powodu nieprzyjemnego smaku lub z powodu "nieprzedstawialnego" wyglądu - na powierzchni tych grzybów występują gęste, ciemne kolce. , brązowy) lub wagi (małe, miękkie). Teoretycznie, jeśli użyjesz białego młodego mięsa tych grzybów do zjedzenia, nie zostaną one zatrute, ale ogólna idea "mężnego" smaku płaszcza przeciwdeszczowego będzie się pogarszać. Dlatego podczas zbierania grzybów lepiej jest preferować próbki o typowym dla większości jadalnych płaszczach przeciwdeszczowych "o lekkim wyglądzie".

Fałszywy płaszcz przeciwdeszczowy

Pomimo tego, że specyficzna struktura zamkniętego owocnika nie pozwala na mylenie płaszcza przeciwpożarowego z jadowitymi grzybami kapelusznika, nie można również odprężyć się podczas jego zbierania, ponieważ zamiast niego w kosz może wpaść fałszywy tłuszcz. Grzyb ten znajduje się w typowych miejscach prawdziwych płaszczów przeciwdeszczowych - na pastwiskach i łąkach, na ścinkach i skrajach lasów, a na zewnątrz jest bardziej prawdopodobne, że zostanie wzięty za biczowanie, ponieważ nie ma również pseudopunktu. Mięsiste ciało fałszywej jaszczurki jest często pochowane pod ziemią, jak trufle, ale później zawsze wychodzi na powierzchnię, wygląda jak bulwa średniej wielkości (do 10 cm średnicy) z drobnoziarnistą lub gładką grubą (w niektórych gatunkach do 10 mm!) Skorupą. W przeciwieństwie do prawdziwego płaszcza przeciwdeszczowego, który w młodym wieku ma ciernie lub łuseczki, które odrywają się w miarę wzrostu grzyba, młody fałszywy narybek jest zawsze gładki, pomalowany na biało, brudno-biały lub żółtawy kolor, a wraz z wiekiem zostaje pokryty pęknięciami, brodawkami lub łuskami ochry-kawy kolor. Po dojrzewaniu owocnik trzeszczy z góry, ale zarodniki nie pylą, ale pozostają w pękniętym grzybie przez długi czas. Uwaga: główna różnica między fałszywymi zieleniami a prawdziwymi płaszczami przeciwdeszczowymi to twarda skórzana skorupa (perydium) i ciemnopurpurowy kolor dojrzałej pulpy, mocno pachnący surowymi ziemniakami. Nawiasem mówiąc, nawet z początkiem dojrzewania (zmiana koloru), kłos fałszywych samotników pozostaje gęsty przez długi czas, podczas gdy w prawdziwych płaszczach przeciwdeszczowych po zmroku szybko się zmiękcza.

W literaturze naukowej wszyscy fałszywi lokatorzy wyglądają na niejadalnych z powodu nieprzyjemnego smaku i zapachu lub słabo trujących, skłonnych do akumulowania substancji toksycznych z wiekiem. Jednak niektórzy smakosze uważają, że ich specyficzny smak jest podobny do spicery lub trufli i często używają niewielkiej ilości białego (!) Mięsa młodych, fałszywych konsumentów do jedzenia w całości, bez szkody dla ich zdrowia. Niemniej jednak eksperci twierdzą, że wszelkiego rodzaju fałszywe jaszczury w dużych ilościach, a niektóre nawet w małych (fałszywie bulwiaste bulwiaste), powodują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, charakteryzujące się nudnościami, biegunką i wymiotami, pojawiające się od 15 do 40 minut po zastosowaniu fałszywych domieszek w żywności. . Biorąc pod uwagę, że spośród 150 znanych gatunków tylko w Rosji istnieje co najmniej siedem (pospolity, brodawkowaty, gwiaździsty, bulwiasty, cętkowany, delikatnie ukształtowany i porhovkovy), można je spotkać w przybliżeniu z takim samym prawdopodobieństwem, jak prawdziwe płaszcze przeciwdeszczowe. Ale gdy miąższ tych grzybów zaczyna dojrzewać wcześnie i zauważalnie odpycha nieprzyjemny zapach, a skorupka nie jest dwuwarstwowa, tak jak w przypadku chłosty, przy ostrożnym zbieraniu tych fałszywych grzybów, procent wrzucenia ich do kosza można jeszcze zmniejszyć do minimum. Główną zasadą - przyciąć (przełamać) młody płaszcz przeciwdeszczowy i upewnić się, że jest on jadalny dzięki obecności idealnie białej miazgi i braku nieprzyjemnego zapachu.

Niestety, pomimo faktu, że płaszcze przeciwdeszczowe rosną niemal wszędzie iw dużych ilościach, a korzyści można uzyskać bezpośrednio, w nieoceniony sposób, próbnik grzybów z pełnym koszem małych i dużych białych "kulek" - płaszcze przeciwdeszczowe - jest rzadkością. Pozostaje mieć nadzieję, że powyższe informacje pomogą wielu początkującym polowanie na grzyby zmienić nastawienie do tego "znajomego" grzyba, którego zbiór najbardziej doświadczonych grzybiarzy całkowicie porzuca na próżno tylko w skrajnych przypadkach rzadkiego "martwego".

Przygotowania i środki dla dzieci ...

Chwasty są wiecznym problemem dla każdego ogrodnika. Bez względu na to, jak pilnie nie chwało, bez względu na to, jak nowoczesne są przygotowania, ...

Sadzenie ziemniaków pod słomką ...

Dla osoby, która nie jest zbyt blisko "sztuki ogrodnictwa", proces uprawy ziemniaków wygląda raczej pro ...

Bielenie drzew wiosną

Najważniejszym wskaźnikiem stanu zdrowia drzewa jest stan kory. Ona, podobnie jak skóra, chroni roślinę. Dlatego dbam o nią ...

Kapusta włoska: uprawiana ...

Powód, dla którego kapusta włoska rzadko występuje w ogrodach, jest błędną opinią, jeśli uprawiana jest ...

Uprawa grzybów w domu ...

W najszerszym sensie lenistwo jest jednym ze śmiertelnych grzechów człowieka, ale to ona w swojej "najszlachetniejszej" manifestacji ...