Waleriana: zastosowanie, właściwości. Jak przygotować korzeń kozłka

Valeriana officinalis była znana ludziom z głębokiego starożytności. Dowodem na to jest fakt, że jedno z jego nazwisk brzmi "trawa wandali". Korzystała z wielu znanych osób. Na przykład król Salomon wierzył, że wypędza demony, a on trzymał kawałki tej rośliny nawet w swoim pierścieniu. Król Mithridates, który był znany ze strachu przed otruciem, uważał, że walerian jest uniwersalnym antidotum. Roślina ta była również częścią leków, które pomogły mu uniknąć zatrucia. I nawet królowa Kleopatra kazała swym sługom rozproszyć waleriana przy swoim łóżku małżeńskim. Nazwa tej rośliny pochodzi od rzymskiego słowa "valent", co oznacza "zdrowie", "siła".

Valeriana officinalis (Valeriana officinalis) to zielna wieloletnia roślina lecznicza z małymi kwiatami z rodziny walerian. Występuje na większości terytorium Rosji. Do celów medycznych stosuje się kłącze i liczne cienkie przypadkowe korzenie. Gładkie, kruche, do 3 cm grubości i do 12 cm długości, korzenie często są oddzielane od kłącza.

Waleriana ma wiele popularnych nazw, które są związane z jej właściwościami. Nazywała się maun, miau, korzeń kota, jigowanie trawy. Ogólnie rzecz biorąc, roślina jest dość rzadka i, gdzie jest dużo ludzi, nie jest obficie znaleziona. Przede wszystkim dlatego, że podczas kopania korzeń cierpi, a roślina ponownie rośnie dopiero po kilku latach.

Wielki systematyk Carl Linnaeus opisał jeden gatunek - lek Waleriana. Ale jak zwykle wśród taksonomów nie ma zgody, a na przykład personel N. I. Vavilova, używając nasion zebranych przez Roericha w europejskiej części kraju, zidentyfikował do 46 gatunków walerianów. Później, kiedy opracowano podręcznik o florze ZSRR, ponownie połączono go w jeden gatunek - waleriany leczniczy, stwierdzając, że nie przynosi on żadnych korzyści. I rzeczywiście, właściwości wszystkich tych gatunków lub podgatunków Waleriana są bardzo blisko siebie i nie mają wpływu na wszystkie metody wykorzystania tej rośliny. Tak więc, możesz bezpiecznie zebrać każdą z tych roślin, bez wchodzenia w szczegóły, czy jest to jeden z 46 gatunków, czy też jest to jedyny gatunek walerianowego narkotyku.

Valeriana officinalis należy do rodziny walerianej, a jej wygląd przypomina nieco rośliny rodziny parasolowej. Dlatego bardzo ważne jest, aby znać wszystkie charakterystyczne cechy tej rośliny, aby nie przypadkowo zbierać to, czego nie należy zbierać. Zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że kilka trujących roślin należy do rodziny parasolowej. Jedną z takich trujących roślin jest Sorskoye Hogweed. Nawet lekkie dotknięcie tej rośliny może spowodować poważne oparzenia chemiczne. I jest inna podobna roślina - Cicuta, czyli jadowity kamień milowy. Ta roślina jest trującym korzeniem i na ogół roślina ta jest jedną z najbardziej trujących roślin w środkowej strefie. I to jest podwójnie ważne, ponieważ Walerian również używa części podziemnych.

Górna część waleriana ginie na zimę, a tylko korzeń zimuje, a wiosną daje młode pędy. Łodyga jest dość wysoka i wyprostowana; bardzo często jest zabarwiony na czerwono lub różowawo i ma na sobie kilka osobliwych żeber. Liście waleriany są pierzaste, takie same jak u jarzębina, są skórzaste i dość twarde. Łodyga w jej górnej części zaczyna się rozgałęziać, a rozgałęzienie jest przeciwne, tj. łodygi boczne jedno naprzeciwległe od łodygi głównej. Kwiatostany są dość obfite, występuje dużo kwiatów, ale są one bardzo małe, ich wielkość wynosi zaledwie 2 - 2,5 mm. Kwiaty są białawe, różowawe, a na południu mogą być jasno różowe. Kwiaty mają charakterystyczny zapach, znacznie słabszy niż u nasady, ale jednak dość wyraźne.

W celach leczniczych kłącze stosuje się głównie w kozłekach. Co więcej, jakość surowca znacznie się pogarsza, jeśli łodygi zostaną zmieszane z nim i innymi częściami rośliny lub piaskiem. Korzeń kozłka jest dość mocny, może mieć nawet 40 cm długości i 2-3 cm grubości.

Muszę powiedzieć, że w ciągu ostatnich 10 lat zapasy waleriany w naszym kraju znacznie się zmniejszyły, dosłownie dziesiątki razy. Wynika to przede wszystkim z faktu, że po kopaniu rośliny umiera, a odnowienie trwa kilka lat.

Zioło to występuje w całej Eurazji oraz w Ameryce Północnej i Południowej, aw Rosji występuje niemal wszędzie, z wyjątkiem dalekiej północy i południowych suchych regionów. Walerian jest całkowicie niewymagający warunków glebowych i nie jest rośliną bardzo ciepłolubną, ale jest raczej wymagający na wodzie. Rośnie wzdłuż rzek, strumieni, na łąkach zalewowych.

Nawiasem mówiąc, na nadziemnej części Waleriana nigdy nie można powiedzieć, jak potężny będzie ten korzeń, poznacie go tylko wtedy, gdy wykopiecie roślinę. Ale nie powinieneś mylić zapachu korzenia kozłka z czymkolwiek innym, jest słodkawy i lekko pikantny.

Zbiór korzeni kozłka odbywa się zwykle pod koniec kwitnienia i na początku owocowania, zwykle jest to wrzesień - październik. Po wykopaniu korzenia należy go strząsnąć z ziemi, a następnie dokładnie spłukać. Lepiej jest wysuszyć korzenie w sposób naturalny, chociaż dozwolone jest suszenie w piecu lub w specjalnych suszarkach. Jedynym warunkiem jest to, aby temperatura nie przekraczała 35 ° C, ponieważ wiele substancji zawartych w korzeniach może zostać przekształconych. Na przykład, oleje eteryczne po prostu parują. Całkowite wyschnięcie korzeni następuje zwykle w ciągu kilku dni i jest bardzo łatwe do ustalenia w tym czasie - jeśli weźmiesz korzeń i pęknie, ale się nie zginie, oznacza to, że wyschnie dobrze. Podczas suszenia korzenie tracą do 70% swojej wagi.

Najlepiej przechowywać suszone korzenie w papierowych torebkach lub w szczelnie zamkniętych pojemnikach, ale zawsze z warstwami kartonu lub papieru. Możesz zachować odrę przez okres do 3 lat, ponieważ wtedy tracą one swoje korzystne właściwości.

Skład korzeni waleriana leczniczego obejmuje ogromną liczbę różnych korzystnych składników. Są to garbniki, które stanowią do 1,5% suchej masy i olejków eterycznych, które nadają korzeniom charakterystyczny zapach (2%). Ale co najważniejsze, korzenie zawierają różne kwasy pochodzenia organicznego, takie jak kwas mrówkowy, kwas jabłkowy, a najważniejszym jest kwas walerianowy i kwas izowalerianowy. Ponadto zawiera również pierwiastki śladowe, makroskładniki, białka i niektóre cukry. Ale najciekawsze jest to, że w sumie około 200 różnych substancji zostało wyizolowanych z korzeni waleriany, a 100 z nich jest niezależnych i charakterystycznych tylko dla tej rośliny.

Lek Valeryana jest znany przede wszystkim jako środek uspokajający, tj. uspokajający wpływ na organizm. Ale ma również wiele innych funkcji. Jest stosowany w bólach głowy różnego pochodzenia, z migrenami. Ponadto korzeń kozłka lekarskiego bez obróbki cieplnej stosuje się również jako środek przeciw robakom. Sam fakt, że nie powinny być poddawane obróbce cieplnej, jest bardzo ważny, ponieważ substancje działające w tym przypadku są niszczone podczas ogrzewania.

Valeryana officinalis ma rozszerzający wpływ na naczynia wieńcowe serca. To są te same naczynia, które karmią nasze serce. Ponadto normalizuje on proces krążenia krwi i jest również przeciwskurczowy, tj. łagodzi skurcze. Interesujące jest również to, że Valerian jest zalecany do otyłości, ponieważ wyciąg z kozłka zmniejsza apetyt.

Zastosowanie wlewu lub odwaru waleriany prowadzi do pożądanego rezultatu tylko przy systematycznym i długotrwałym stosowaniu, ponieważ lek ten nie działa od razu. Warto również zauważyć, że tabletki sprzedawane w łańcuchu aptecznym to tabletki powlekane, a ich stosowanie nie jest zbyt skuteczne, lepiej jest użyć prawdziwego korzenia tej rośliny. Zwłaszcza, że zgodnie ze stan- dardowymi specyfikacjami stanowymi można stosować zarówno świeży, jak i wysuszony korzeń.

Od korzeni kozłka przygotuj kilka przygotowań. Przede wszystkim jest to infuzja w stosunku 1:20. W drugiej turze jest to wywar w proporcji 1:30. Odwar odbywa się w łaźni wodnej i ten lek nie jest doprowadzany do wrzenia, ale po prostu podgrzewany. Więcej waleriany przygotowują kąpiele. Do pełnej kąpieli Waleriana potrzeba około 0,5 kg tej rośliny. Dzisiaj waleriana w proszku sprzedawana jest również w sieci aptecznej - są to bardzo rozdrobnione, wysuszone korzenie. W tej formie Walerian jest najbardziej skuteczny.

Wcześniej, ponieważ wyciąg z kozłka jest częścią wielu preparatów medycznych, głównie o właściwościach sercowych, takich jak walidian, walokardyna i waloserdina, waleriana była uprawiana na skalę przemysłową. Teraz wielkość uprawy przemysłowej dramatycznie spadła, ale możesz po prostu posadzić tę roślinę na swoim obszarze.

Posadzone nasiona waleriany. Aby się ustatkował na swojej stronie, musisz wybrać bardzo mokre miejsce, zazwyczaj niższą część witryny. Szczególna ostrożność nie jest wymagana, wystarczy zaorać ziemię na głębokość 25 - 30 cm i zasiać nasiona. Zwykle nasiona wysiewa się przed zimą lub wczesną wiosną. W przyszłości możemy jedynie produkować pielenie i zapewnić, że odległość między sąsiednimi krzewami wynosi 50 do 60 cm, a już od 2 lub 3 lat można zbierać, kopać korzenie i suszyć je.

Jeśli zasadzisz kozłek na swojej działce, niektóre z twoich pupili mogą docenić to działanie. Od dawna wiadomo, że przedstawiciele walerianki rodziny kotów nie działają kojąco, ale wręcz przeciwnie. Ale jeśli podniesiesz witalność nie jest wymagana dla kotów, ale dla ciebie osobiście, wtedy Kalgan ci się spodoba.

Sok z marchwi : jej korzystny ...

Marchew (nazwa łacińska - Daucus sativus) - jedna z głównych upraw warzyw, które mają wielkie znaczenie dla ludzi ...

Oregano: właściwości lecznicze i ...

Origanum vulgare to tak zwana klasyfikacja Linneusza leczniczego i aromatycznego oregano. Ze wszystkich ogromnych p ...

Aloes: właściwości lecznicze i tak dalej.

Rośliny lecznicze rosną nie tylko w lesie, na stepie czy na łące - często można je znaleźć na parapetach ...

Korzeń selera: Zdrowy z ...

Seler jest jedną z niewielu roślin warzywnych, które starają się przyciągnąć uwagę dzięki niewiarygodnym wysiłkom. W moim ...

Persimmon: użyteczne właściwości i ...

Nazwa "persimmon" większość z nas kojarzy się z zagranicznymi owocami, które są sprzedawane na prawie wszystkich rynkach ...