Spirea: lądowanie i opieka. Rodzaje i odmiany spirei

Negatywna opinia spirei - popularnego wysoce dekoracyjnego krzewu z rodziny Rosaceae - jest niezwykle rzadka wśród doświadczonych ogrodników i projektantów krajobrazu. Rzeczywiście, wyjątkowa zimotrwalosc, susze i opór gazowy, w połączeniu z bezpretensjonalnością i szybką reprodukcją, umożliwiają wzrost kąkolu w niemal każdym klimacie i na dowolnej glebie. A różnorodność form, w tym kwitnące rośliny wiosną i latem, nierówne rośliny, "obnoszenie się" spektakularnymi odcieniami liści, czyni z niej wielofunkcyjne i plastikowe narzędzie w ogrodnictwie nie tylko w ogrodach przydomowych, ale także w parkach miejskich, placach i alejach. W planowaniu dekoracyjnym może być bezpiecznie stosowany do tworzenia żywopłotów i kompaktowych mixborders , w projektowaniu kompaktowych kamienistych ogrodów, wyrazistych kompozycji soliterycznych oraz jako roślina "krawędziowa" w grupowych nasadzeniach z innymi krzewami i drzewami. Na tle tych zalet może się wydawać, że Spirea nie ma wad, jednak początkujący ogrodnicy, którzy uprawiają tę roślinę po raz pierwszy, wciąż muszą sobie radzić z kilkoma "muchami w maści".

Po pierwsze, w źródłach literackich spira często pojawia się pod nazwą " tavolga ", której nie można uznać za poprawną z botanicznego i praktycznego punktu widzenia. Spiraea (Spiraea) to krzew liściasty z wąskimi lancetowatymi liniowymi (lub okrągłymi) zębatymi liśćmi i płytkim maculskim systemem korzeniowym. Meseweet Filipendula jest wyjątkowo rośliną zielną z pierzastymi (czasami palmowymi) liśćmi i małymi bulwiastymi zgrubieniami na cienkich korzeniach. Chociaż obie te rośliny należą do rodziny Rosaceae, podobieństwo między nimi można prześledzić tylko w wyglądzie kwiatostanów i kwiatów, nie więcej. Większość spirytusów jest odporna na suszę i światło, nie toleruje wzrostu w nadmiernie wysuszonej glebie i cieniu; podczas gdy wszystkie meadowsweeps są bardzo kochające wilgoć i rosną w naturze w wilgotnych, cienistych lasach i na bagiennych łąkach. Oczywiście sadzenie pierwszej rośliny na brzegu zbiornika, a drugie w środku dobrze rozgrzanego trawnika, nieuchronnie doprowadzi do nieuniknionej śmierci obu w niedalekiej przyszłości. Aby nie sadzić na stronie "kot w torbie", należy zwrócić uwagę na jej nazwę i wygląd przy zakupie materiału do sadzenia. Zwykle kula nie jest nazywana tavolga iw związku z tym często używa się nazwy "mucha siewna"; ale rodzaj Spiraea w niektórych źródłach domowych ("Flora ZSRR") pojawia się jako Tavolga, co może być mylące. Siewki Spirea z reguły trafiają do sprzedaży z otwartym i zamkniętym systemem korzeniowym, ale niezależnie od tego, muszą mieć elastyczne pędy z żywymi pąkami lub lancetowatymi ogonkami, na przemian ułożone wzdłuż pędów, a także całe i nie przesuszone korzenie. Jeśli jakość sadzonki powoduje, że masz wątpliwości, nawet przed sadzeniem, usuń z niej uszkodzone korzenie, zanurz system korzeniowy w wodzie na jeden dzień, a po przywróceniu, dostosuj jego objętość dodatkowo do objętości części gruntowej (w razie potrzeby skróć nieco łodygi).

Po drugie, reklamowane cechy wytrzymałości spirei są często postrzegane przez ogrodników jako zdolność do zapuszczania korzeni bez żadnych problemów po zasadzeniu. Jednak, jak dowodzi praktyka, niepokalane tempo przeżycia i dalszy świetny rozwój tego krzewu przejawia się tylko wtedy, gdy lądowanie "towarzyszy" pochmurna i deszczowa pogoda, a następnie roślina będzie zimować przez co najmniej przez pierwsze dwa lata, przynajmniej w minimalnym schronieniu. Uwaga: ponieważ wśród iglic znajdują się gatunki kwitnące wiosną i latem, zaleca się sadzenie pierwszych odpowiednio jesienią, a na drugim - na wiosnę i jesienią, ale najlepiej, jeśli to możliwe, w zależności od warunków klimatycznych. Aby zapewnić roślinie niezbędną wilgotność po posadzeniu, na południu lepiej jest preferować jesienne sadzenie / przesadzanie (do końca opadania liści), a na północy - na wiosnę (zanim zaczną kwitnąć liście).

Rodzaje i odmiany

Wybór typu i rodzaju spirei, a także wybór miejsca na nią na działce, powinien uwzględniać tempo wzrostu rośliny i jej maksymalną wielkość, czas i charakter kwitnienia, tendencję do wzrostu, stopień zimotrwalości i inne czynniki. W pojedynczych nasadzeniach potężne wysokie rośliny z łukowatymi pędami - Vangutta spirea, dąb, szary, nippon, argut (ostro zębaty), itp. - wyglądają najbardziej imponująco: liczne małe białe kwiaty składają się z licznych małych kwiatostanów (w kształcie parasola lub tarczycy) w tych roślinach uformowanych lub w całym teście. zeszłoroczne pędy, lub w ich górnej połowie, tak, że podczas kwitnienia krzewów stają się jak obszerne spienione fontanny. W przypadku żywopłotów, spire są dobrze przystosowane, dobrze podatne na przycinanie i zwiększając niewielką ilość pędów korzeniowych - nippona spirea, Thunberg, wierzba, bilard, daglezja, biały itp. Ponieważ większość z nich toleruje spadki temperatury do minus 35 - 40 ° C, takie żywopłoty mogą być z powodzeniem uprawiane bez schronienia nawet na środkowym pasie. Średnie i niewymiarowe gatunki i odmiany spirei ("Alpina", "Złoty dywan", "Małe księżniczki", Spiraea Boumald i bestia-kraba) są niezbędne w projektowaniu skalniaków, zjeżdżalni alpejskich i niskich krawężników, a niektóre z nich - karzeł Spirea, odmiany "Goldmara" "," Japanez Dwarf "," Magic Carpet "Japanese Spireas - mogą być nawet używane jako" maty podłogowe ".

Tworząc kompozycje z iglicami, należy mieć na uwadze, że gatunki kwitnące wiosną (szara spirea, Vangutta spiraea, argut, nippon) charakteryzują się obfitym, choć niezbyt długim (3-4 tygodnie) kwitnieniem wyłącznie białymi kwiatami. Po tym względna dekoracyjność roślin wspierana jest głównie przez jasne lub zielonkawe liście, które jesienią są pomalowane na złoto-żółte i czerwonawo-fioletowe odcienie. Mimo, że są tu kwitnące wiosną spirery i różnorodne formy: Różowe Limy i Gervery Odmiana Zielonych Liści Nieppa spirea ozdobiona jest kremowymi rozmazami, a Złota Fontaine Vangutta spirei ma złote liście. Na szczególną uwagę zasługuje frotowa forma sublimacji spireea (S. prunifolia plena), w której kwiaty przypominają małe róże, a liście jesienią zyskują interesujący pomarańczowo-brązowy kolor. Ponieważ najbardziej kwitnące gatunki kwitnące wiosną pojawiają się najpóźniej w czerwcu, oprócz żywopłotów, najlepiej jest używać tych roślin jako dekoracyjnego tła na tle kwitnących latem krzewów i łóżek.

Wśród spirek, które kwitną latem, belotsvetkovye - odmiana wierzby spirae "Pink Innosens"; wiechy-corymbose) kwiatostany są z reguły pomalowane na różowo-malinowo-fioletowe odcienie. Takie kwiatostany tworzą się na końcach młodych rosnących pędów, dlatego ich jednoczesna liczba na krzaku jest stosunkowo niewielka, ale całkowity czas kwitnienia rośliny trwa znacznie dłużej (co najmniej półtora miesiąca). Te spirale są interesujące, ponieważ wśród nich występują wysokie, średnie i krótkie gatunki (odmiany) rosnące, różniące się pierwotnym kolorem liści i okresami kwitnienia, co pozwala tworzyć spektakularne kompozycje, które z powodzeniem zastępują się lub uzupełniają podczas kwitnienia od wczesnego lata do jesieni. . Odmiany japońskiej spirei z żółto-pomarańczowymi liśćmi ("Goldflame", "Golden Princesses", "Golden Carpet", "Goldmound") charakteryzują się specjalnym efektem dekoracyjnym, a po upadku stopniowo zmieniają się w miedź-pomarańcz; Ostra odmiana o głęboko ząbkowanych "ażurowych" zielonych liściach; jak również odmiany, które zmieniają kolor liści w sezonie (Frobelli, Firelight). Takie iglice wyglądają nieskazitelnie w połączeniu z zielonymi liśćmi lub krzewami i drzewami iglastymi ( weigela , deicia , jałowiec , cyprys , tuja itp.), A także w połączeniu z japońskimi klonami czerwonymi.

Zwróćcie uwagę: pomimo ogólnej charakterystyki bezpretensjonalności gleb i miłości do światła, spirery wciąż mają swoje własne preferencje, z zapewnieniem których krzewy rosną lepiej i rozkwitają tak dekoracyjnie, jak to tylko możliwe. Tak więc, w szczególności, Wangutta spiraea, w przeciwieństwie do innych gatunków, jest dobrze rozwinięta na glebach wapiennych, a spiraea Douglasa nie toleruje obecności wapna w glebie, dlatego musi być sadzona co najmniej w lekko kwaśnej glebie. "Wyjątkiem od reguły" jest spirea wierzby, która w przeciwieństwie do innych gatunków rozwija się całkiem dobrze w wilgotnych nizinnych miejscach. Igły nipponowskie, szare, brzozowe i daglezje Douglas są uważane za mało wymagające w uprawie gleb żyznych i nadają się do uprawy w półcieniu, ale gdy są sadzone na dobrze oświetlonych i nawożonych obszarach, rosną jednak lepiej. To samo dotyczy wszystkich odmian japońskich iglic, które najlepiej wymagają zarówno dobrego drenażu, jak i regularnego podlewania, ponieważ nie tolerują zarówno suszy, jak i nadmiernego zalania wodą. Zdecydowanie zaleca się sadzić na kwaśnych i umiarkowanie kwaśnych glebach i nie umieszczać w cieniu odmian z "kolorowymi" lub zmieniającymi kolor liści, ponieważ w przeciwnym razie wkrótce będą miały zielone pędy liściowe, które bez szybkiego usuwania, mogą "zagłuszyć" główny kolor rośliny.

Sadzenie i pielęgnacja

Średnia opcja lądowania dla wszystkich rodzajów iglic wygląda mniej więcej tak samo. 3-4 dni przed zabiegiem należy wykopać dziurę o takiej wielkości, aby jej objętość była o 30% większa niż objętość systemu korzeniowego siewki, a głębokość wynosi 40-50 cm. Na dnie studzienki należy ułożyć warstwę drenażową (15-20 cm) z piasku i zerwaną. Cegła, a sam dół w połowie wypełniony dobrze wymieszaną mieszaniną składników pokarmowych z torfu (1 część), piasku (1 część) i liścia lub ziemi sodowej (2 części). Niektórzy ogrodnicy twierdzą, że spirea może zakorzenić się w zwykłej mniej lub bardziej odżywczej glebie ogrodowej, ale wprowadzenie torfu i piasku pozwala roślinom zapewnić niezbędną przepuszczalność gleby i jej kwasowość. Korzenie sadzonki podczas sadzenia należy delikatnie rozsmarować w zagłębieniu, bez pogłębiania korzeniowego korzenia, a po zabiegu roślinę należy obficie podlać (dopuszczalne jest obkurczanie korzenia o 2 - 4 cm) i ściółkować grubą warstwą (7 cm) torfu. Podczas sadzenia krzewów w żywopłocie, doły do lądowania najlepiej umieścić w odległości 0,5 m od siebie, aw kompozycjach grupowych w odległości od 0,7 do 1 m (30 cm w przypadku gatunków niskowęglowych). Jednocześnie, aby uzyskać maksymalny efekt, zaleca się sadzenie roślin jednego gatunku (odmiany) w osobnych grupach (granice, żywopłoty).

Spiree sadzone wiosną do jesieni potrzebują regularnego podlewania i pielenia, ale kiedy sadzimy je na jesieni, potrzeba tego z reguły znacznie się zmniejsza. A po wiosennym i wiosennym nasadzeniu spirei pierwsze i drugie zimowanie należy przeprowadzić pod osłoną, której rolę może z powodzeniem odgrywać świerkowy oddział pokryty liśćmi i śniegiem od góry. W przyszłości zaleca się, aby schronisko zimowe było organizowane tylko w trudnym klimacie, ponieważ nawet w całkowicie zimowych (dębowych, szarych, niskich, średnich) temperaturach w temperaturze minus 50 ° C pąki kwiatowe giną. W temperaturze minus 45-50 ° C, kąkol jest brzozowaty, o ostrych zębach, gęsto ukwiecony i Bomald, ubiegłoroczne pędy lekko zamarzają, a spirery z wyrłoną, Douglas i Vangutta ogólnie wypadają. Dla pomyślnego hibernacji tych roślin, z początkiem mrozów, przynajmniej powinny one wiązać pędy, i najbardziej ciepłolubnych gatunków (slivolistnuyu, japoński, Bumalda, nipponskuyu, belotsvetkovuyu), w których nawet dwuletnie pędy zamrażają w trudnym klimacie świerkowe liście i suchy liść (warstwa co najmniej 15 cm).

2 lata po posadzeniu, roczne nawożenie dodaje się do pielęgnacji spirei (wczesną wiosną ze złożonym nawozem mineralnym) i obowiązkowego przycinania. Bez przycinania roślina szybko traci kształt, kwitnie mniej obficie, a jej ogólna żywotność znacznie się zmniejsza. Sposób przeprowadzania tej procedury, z reguły, zależy od czasu kwitnienia spirei, a dokładniej od sposobu, w jaki kwiatostany tworzą się na jego pędach. Gatunki kwitnące latem, których obfite kwitnienie zależy od aktywnego wzrostu młodych pędów, powinny zostać przycięte wczesną wiosną: krótkie cięcie silnych pędów do najbardziej rozwiniętych pąków i usuwanie słabych pędów stymuluje szybkie formowanie krzaka o potężnej koronie. Ponieważ całkowita długość życia każdego pojedynczego szypułka wynosi maksymalnie 7 lat, a od 4 roku życia zwykle zaczyna się kurczyć stopniowo, zaleca się wycięcie i zastąpienie takich młodych pędów młodą, potężną sadzonką. Najlepiej byłoby, gdyby krzew z nierównomiernie dojrzałymi pędami utworzył się do pełnego rocznego kwitnienia, w przeciwnym razie drastycznie osłabi on kwitnienie w czasie, a w celu przywrócenia dekoracyjności może wymagać obcięcia "do pnia" - krótkiego przycięcia wszystkich pędów na wysokości 5-10 cm - i ukształtowania nowej korony. Jeśli po tak radykalnych metodach krzew nie przywróci normalnego kwitnienia, będzie musiał zostać zastąpiony przez młode. Zwróć uwagę: aby zachować maksymalne ozdoby w krzewach kwitnących latem, konieczne jest usunięcie kwiatostanów kwitnących w czasie, a w odmianach z kolorowymi liśćmi - również pędów zielonych.

Wiosenne przycinanie krętków spiraea kategorycznie przeciwwskazane, ponieważ z rocznych pędów i wszystkie pąki kwiatowe są cięte. W przypadku takich roślin procedura przycinania musi być czysto sanitarna (może być przeprowadzana nawet w lecie) - usuwanie zamrożonych wierzchołków pędów, połamanych i starych, wysuszonych gałęzi. Idealnie, zaleca się krzak kwitnącej spirei z 5-6 gałęzi szkieletowych, które w wieku 7 lat powinny zostać przerzedzone i stopniowo zastąpione młodymi. Aby odmłodzić gatunki kwitnące wiosną, dozwolone jest również przycinanie wiosenne "na pniu", ponieważ stymuluje on tworzenie silnych pędów od korzeni i szybkie odnawianie roślin ozdobnych.

Praktyczne doświadczenie potwierdza, że dzięki odpowiednim sadzonkom i starannej pielęgnacji w ciągu pierwszych dwóch lat uprawa spirei przynosi przyjemność w przyszłości, a nawet początkujący opanują prostą procedurę cięcia bez problemów. Nie ograniczaj uwagi do świeżo posadzonych spireków, a wkrótce przekonasz się, że nie znajdziesz więcej wdzięcznych roślin wśród ozdobnych krzewów kwitnących.

Rosnące róże z nasion

Róża (bagno) jest jednym z przedstawicieli rodziny Malvaceae (Malvaceae). Rodzaj Althaea (Alcea, Althaea) ma duży ...

Exacum: opieka, hodowla, ...

Exacum to rodzaj niskich roślin z rodziny gorczycowatych, obejmujący około 30 gatunków. Z tego ...

Saberfoot: lądowanie i opieka

Moda na minimalizm i dekoracyjne ogrodnictwo weszła stosunkowo niedawno do krajowej kultury ogrodnictwa krajobrazowego. To ...

Chlorophytum: opieka domowa

Kto z nas od dzieciństwa nie zna chlorofitu? Jego bujne rozety z liniowych liści otoczone szybkim "tłem ..."

Gardenia: opieka w domu ...

O gardenii - wspaniałej roślinie o błyszczących, jakby polerowanych, bogatych zielonych liściach, ozdobionych ...

Cattleya Orchid : opieka domowa ...

Rodzaj Cattleya z rodziny Orchidaceae (Orchidaceae) ma, według różnych źródeł, od 40 do 100 gatunków odwiecznych ...